هنر گوش‌دادن
هنر گوش دادن
پس از این مدت طولانی که کشور ما با مشکلات بسیار و متناقضی مواجه بوده است، اکنون با نتایجی روبرو هستیم که پیش روی ما قرار دارند: عدم قطعیت در مورد آینده و رخدادهایی که ممکن است پیامدهای غیرقابل تحملی برای کشور به همراه داشته باشند. شکست سیاست‌هایی که بر پایه تقابل و منافع شخصی بوده‌اند، ناکامی بسیاری از گروه‌ها و شخصیت‌های سیاسی در تمام جهات را آشکار می‌سازد.
اکنون زمان آن رسیده است که به سمت یک گفتگوی باز و سازنده حرکت کنیم، گفتگویی که بر پایه گوش دادن فعال و شنیدن هوشیارانه، احترام متقابل و تبادل واقعی ایده‌ها باشد. فرهنگ کهن ما مملو از مفاهیم مثبت و پیشرفته‌ای است که می‌تواند در تمام ابعاد راهنما باشد. ما همواره مردمانی اهل مدارا، همدلی و صلح بوده‌ایم که ارزش‌های ما فراتر از مرزها گسترش یافته‌اند.
چنین رویکردی نه تنها می‌تواند به التیام زخم‌های گذشته کمک کند، بلکه پایه‌ای پایدار برای آینده‌ای مشترک و پایدار ایجاد می‌کند. اکنون زمان آن فرا رسیده است که با یکدیگر گفتگوی سازنده داشته باشیم تا آنچه ما را به عنوان یک ملت تعریف می‌کند، حفظ شود.
این مبادله افکار و دیدگاه‌ها از ارزش بی‌نظیری برخوردارهستند، زیرا به ما به عنوان جامعه کمک می‌کند تا یکدیگر را بهتر بشناسیم و درک کنیم.
این درک نه تنها به فهم متقابل کمک می‌کند، بلکه ما را به عنوان شهروند به یکدیگر نزدیک تر می‌سازد و به غلبه بر جدایی‌ها و ساختن پل‌های مشترک منجر می‌شود.
فیلسوف، عارف و شاعر بزرگ ایرانی، مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (رومی) که در قرن ۱۳ میلادی (۱۲۰۷–۱۲۷۳) زندگی می‌کرد، به زیبایی خلاصه کرده که زندگی به چه معناست.
“ما برای وصل کردن آمده‌ایم، نی برای فصل کردن آمده‌ایم “
این کلام، پیامی جهانی از وحدت و درک متقابل است که در طول قرون متمادی اعتبار خود را حفظ کرده و ما را به ساختن پل‌های ارتباطی به جای دیوارهای جدایی فرا می‌خواند.
شعر دیگری که بر مفهوم خانواده بشری تأکید دارد، از سعدی شیرازی است. سعدی، شاعر برجسته قرن ۱۳ (۱۲۱۰–۱۲۹۲) و خالق آثار جاویدانی همچون گلستان، می‌گوید
بنی‌آدم اعضای یکدیگرند
که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار
تو کز محنت دیگران بی‌غمی
نشاید که نامت نهند آدمی
این شعر دعوتی به همبستگی و انسان‌دوستی است که اغلب برای تأکید بر ارزش‌های جهانی همچون همدلی و اتحاد نقل می‌شود.
در تاریخ طولانی ایران، ایرانیان توانسته‌اند پل‌های فرهنگی، علمی و انسانی بسازند. آنها با بهره‌گیری از دانش، هنر و فلسفه توانسته‌اند فرهنگ‌های مختلف را به یکدیگر پیوند دهند و درکی عمیق از تنوع و همکاری ایجاد کنند. این توانایی در ایجاد ارتباط، نه تنها توسعه جامعه ایرانی را شکل داده، بلکه به تبادل جهانی و پیشرفت در زمینه‌های علم، فرهنگ و انسانیت کمک شایانی کرده است.
اردشیر دوایی
ardeshirdavaii@gmail.com
دسامبر ۲۰۲۴
