جهانی شدن به مجموعه تحولاتی اطلاق می‌شود که تمامی ابعاد زندگی بشر امروز را در بر گرفته است. به نظر رابرتسون، جهانی شدن یک فرایند اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی در جهان معاصر است. جهانی شدن روندی اجباری است و پروسه‌ای است که خود به خود انجام می‌گیرد. یکی از تئوری‌های مهم روابط بین‌الملل، تئوری همگرایی است.
همگرایی به معنای وحدت و ادغام نهادهای ملّی در مراکز و سازمان‌های فراملّی است که پیش‌زمینه‌ی جهانی شدن می‌باشد. جهانی‌شدن دارای چالش‌هایی است که به خاطر فراهم نبودن زیرساخت‌های کشورهای اسلامی در فرآیند جهانی شدن با آن مواجهند. برای از بین بردن این چالش‌ها یا به حداقل رساندن آنها لازم است کشورهای اسلامی که از نظر فرهنگی، اقتصادی، سیاسی، تاریخی و اجتماعی دارای وجوه مشترکی می‌باشند، با توجه به تئوری همگرایی منطقه‌ای، به مناطق همگرا تقسیم شوند. یکی از این مناطق، کشورهای حوزه خلیج فارس است. کشورهای حوزه خلیج فارس شامل هشت کشور ایران، عراق، کویت، عربستان، بحرین، قطر، امارات متحده عربی و عمان است. این کشورها دارای سابقه تاریخی مشترکی هستند و بزرگ‌ترین دارنده، تولیدکننده و صادرکننده انرژی فسیلی جهان می‌باشند. خلیج فارس به عنوان بزرگ‌ترین منبع محیطی در بین همه آنها مشترک بوده و از نظر فرهنگی نیز این کشورها بسیار به هم نزدیک می‌باشند…
متن کامل مقاله را در اینجا بخوانید
[آنچه در «بحث و نظر همگانی» منتشر می‌شود، با هدف آشنایی کاربران با نظریه‌ها و مباحث گوناگون از زوایای مختلف در زمینه‌های مختلف سیاسی و اجتماعی است و الزاما بیانگر نظرات «همگرایی پایدار ایرانیان – همپا» نیست. جمع‌بندی‌های نظری «همگرایی پایدار ایرانیان» در «مفاهیم و تعاریف همپا» منتشر می‌شود.]
